Canan Dükmeler Onuş-SAKARYA’LI YAZAR VE ŞAİRİMİZ

Evli, iki çocuk annesiyim. Yazmayı ve okumayı çok seviyorum. ** Yıllardır şarkılarda, şiirlerde aşka dair ne varsa söylendi hep gönüllerde. Benim gönlümse riyasız sorgusuz dostluklarda.

30 Mart 2013 Cumartesi 23:58
Canan Dükmeler Onuş-SAKARYA’LI YAZAR VE ŞAİRİMİZ

Gel, Yine Gel!
Ne olursan ol, Yine Gel!
İster Kâfir ol, ister putperest ol, ister Mecusi,
İstersen yüz kere bozmuş ol tövbeni...
Yine gel! Bizim dergâhımız umutsuzluk kapısı değil;
Umut kapısıdır. Yine gel.

Mevlana Celaleddin RUMi


Ölümü yaşamak

Ölümü rüyada görmekle ilgili bir şiir okudum etkilendim, dağıldım.
Oysa ben gerçek ölümü yaşadım bir zamanlar.
Yazmalıydım çünkü yazmasam toparlanmam çok zor olacaktı.
Oturup yazdım her kelimesi gerçektir hikâye değil.
Yaşanmış bir olaydır, benim aşladığım bir olay yazdıklarım…
Hala iliklerimde hissederim, hala hatırladıkça dilim tutulur konuşamam…
***
Panaromada bir sabah balkondayım yine Sevdiklerim uykuda.
Bense çayım elimde sabahın zevkini yudumluyorum Panaromada.
Havamı kararıyor, neden içim bir hoş…
Canım azalıyor birden, bağırmak istiyorum çıkmıyor sesim.
Yanımdaki kim? Korku sarıyor benliğimi, yer kayıyor ayaklarımdan,
Yanımda biri var o kim?
Allahım ölüm mü kapımı çalan, Azrail mi yanımda olan?
Neler oluyor böyle
Kendimi seyrediyorum Annem başımda ağlıyor
Oğullarım eşim başımda yaşlı gözlerle…
Oğlum kalp masajı yapıyor bana.
Gitme, dayan annem gitme.
Siren seslerini sustur oğlum başım ağrıyor.
Annem, eşim, çocuklarım herkes ağlıyor.
Anlıyorum artık meğer yanımda gördüğüm, Azrailmiş.
Ölümmüş kapımı çalan…
Hem önümü görüyorum, hem ardımı; Hem üst yanımı, hem altımı.
Söylenen her konuşmayı duyuyordum
Rabbim öyle çaresiz öyle farklı bir duyguydu ki anlatamam.
İnsanın bedenini yerde görmesi...
Sonra Rahmetli Babam geçti karşıma dipdiri, ben onun öldüğünü biliyordum,
Eli ile işaret etti bana gel diye, yüzünde hüzün vardı gel derken.
Birden konuşmuşum; -Gelmeyeceğim Babam çocuklarım onları bırakmayacağım,
Yoo hayır, baba ben gelmek istemiyorum…
Kalbim atmıyormuş, ne de nefesim varmış tıbben ölüymüşüm.
Öz suyumu bile atmış vücudum yani resmen ölmüşüm
Sonra oğlum kalp masajı yapmış kalbim çalışmış.
Küçük dilimi tişörtüyle tutup çekmiş nefes almaya başlamışım.
Rahmetli babamla konuştuktan sonrası gri bir boşluktaydım
16 gün hiç bir şey hatırlamıyorum.
Ameliyat sonrası yoğun bakımda kendime geldim.
Sonrasında yaşadıklarım çok zordu.
Bir süre konuşmakla çok zorlandım.
Algılamam yavaşladı yazmak istedim,
kalemim yazmak istediklerimden farklı şeyler yazdırdı.
Sokağa tek başıma çıkmamı istemedi Eşim ve Oğullarım.
Köşeleri dönerken çarpıyordum duvarlara
mesafeleri ayarlayamıyordum korkuyorlardı benim için.
Onları üzmemek için kabullenmiş göründüm.
Pes etmek benim lügatimde yoktur azimle üzerine gittim sorunlarımın.
Ve onlardan gizli çıkmaya başladım sokağa.
Yolun karşısına geçmek için trafik ışıkların olduğu yere kadar yürürdüm
Çünkü kendim gitmeliydim yorulurdum duvar kenarlarında oturup dinlenirdim.
Şimdi istediğim yere gidebiliyorum.
Oğlum bilgisayarı kullanmayı, yeniden öğretti bana
Kitaplar aldı okumam için okuyorum artık.
Kalemle yazamadıklarımı bilgisayarda yazmaya uğraştım ve 3 sene sonra yazabildim.
Yıllarca uğraştım baş ağrılarım hiç geçmedi
Ben acı çekmeyede dayandım çünkü yaşıyordum mutluyum.
Hayat her şeye rağmen güzel mutluyum ve tüm bunlar bana şükretmeyi öğretti.
KURBAN OLDUĞUM YÜCE RABBİM YENİ BİR ŞANS VERDİ BANA
YAŞIYORUM ŞÜKÜRLER OLSUN...

Canan Dükmeler Onuş



Şiirlerim….

Üzgünüm Çocuk…

Hayatın acımasız yolculuğunda
biz hayallerimizle yaşatırdık sedalarımızı…
Gerçeğin acımasız yüzüne yüzleştirmeden yüreklerimizi,
biliyorduk kaybedecektik yaşama direncimizi
Devrimiz ayıpların yasakların devriydi çocuk.

Aşk anlatılması en zor olandı bizim için…
Kanayan yüreklerimizi içimizdeki ateşte közlerdik.
Gözyaşlarımızı saklayıp yalan gülüşler takardık.
Diyemezdik kimselere, çünkü günahtı yasaktı,
bilmezdik bizde utanılacak bir şeymiş gibi gizlerdik.

Yılları öğüttük hasretlerle acıyla tükendik.
Ne biz mutlu olduk ne de onları mutlu edebildik.
Oysa yaşanacak öyle güzel şeyler vardı ki, çocuk,
tadamadık hiç birini, yaşamayı bilemedik.
Hakkımız olanı söküp alamadık öylece sindik.

Öyle isterdim ki sizin önünüzdeki yolu açtık,
artık özgürce koşasınız kanatlanıp uçarsınız.
Biz zehrini içtik, size tadını bıraktık diyebilmeyi.
Olmadı işte, ne yazık ki utanıyorum sizden…
Biz yaşadığımızı, başardığımızı sanarak kocadık çocuk.

Oysa ayıp değildi ki sevmek, biz çok geç anladık.
Şimdi dinle çocuk sen sakın kanma bizim gibi,
biz ısıtamadık güneş ol sen ısıt yürekleri.
Sevgi ek her renkten çiçek bahçelerine.
Yediveren gülü ol hep aç, kokunu saç evrene.

Size acısı boy veren bir enkaz bıraktık utanıyorum…
Oyunlarınızdan çok farklı sizi savaşın tam içine attık.
Aşkı sildik dünyanızdan, sevmeyi yasaktan saydırdık.
Üzgünüm çok üzgünüm çocuk, özür diliyorum hepinizden
Ama sen yık duvarlarını çocuk durma bizim gibi ,
Sevgi ile kucakla dünyayı diyemesem bile sen durma kucakla.




Canan Onuş




Bizim Gibi Olma Çocuk…
Dur biraz çocuk söyleyeceklerim var sana!
Biz çiçek çocuklarıydık zamanında…
Savaşa hayır aşka evet diyorduk ama,
olmadı çocuk olmadı pes ettik sonunda.
Neye üzülüyorum biliyor musun çocuk,
gülmeyi unuttum hemen yolun başında.
Kimimiz yenik düştü hayat savaşında
Kimimiz aşkı koparıp soldurduk dalında.


Sen sakın bizim gibi olma çocuk…
Yüreğinde solmayacak güller açsın daima.


Hadi çocuk çık kırlara rengârenk uçurtmanla!
Yeşert dünyayı, sakın betonlara boğma.
Silahları topla, imha etmeyi de unutma.
Mutluluğu hayallerde bulma yüreğinde yaşa…
Neye üzülüyorum biliyor musun çocuk?
Tutamadım aşkı hiç avuçlarımda…
Dünyaya bir kere gelinir bunu boşa harcama
Atacağın adımlarla yarınlarını karartma.


Sen sakın benim gibi olma çocuk…
Gülücükler olsun yüzünde, kederlerle boğulma.


Ah çocuk, keşke bir söyleyen olsaydı bana da.
Sakın sen söylediklerimi kulak ardına atma
Kullan zamanının her anını, sakın korkma.
Sevdiğin zaman söyle ayıbın ardında saklanma
Tut ellerinden sevdiğinin, her baharı yaşa
Neye üzülüyorum biliyor musun çocuk?
Sevdim ama gururun yemi oldum sonunda…
Şimdi döktüğüm gözyaşlarından kime ne fayda.


Sen sakın biz gibi olma çocuk…
Bırak dünya taşısın seni, sen dünyayı taşıma


Canan Onuş



Hazırlayan: Hikmet Metin Çavdar                                  hikmet_metin_çavdar@hotmail.com


Bu habere yorum yapan ilk siz olun!

  • Ad Soyad:

  • Yorum:

  •  

    @name x

  • UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve tamamı büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır. Ayrıca suç teşkil edecek hakaret içerikli yorumlar hakkında muhatapları tarafından dava açılabilmektedir.

    Bumerang - Yazarkafe


    haberler
    Hava Durumu

    SPOR TOTO SÜPER LİG

    Tür seçiniz:
    Sen de Yaz
    Ziyaretçi Defteri
    Ziyaretçi Defteri
    Siz de yazmak istemez misiniz?
    Ziyaretçi Defteri
    Arşiv